Ό
|
ταν
ζητάω από τους συμπολίτες μου να με «σταυρώσουν» για να τους εκπροσωπήσω, θα
πρέπει να αφήνω τις δουλειές μου για τα κοινά, και όχι το αντίθετο..
Σέρρες 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913 η πόλη πλήρωσε με την πυρπόλησή της τη δόξα και το μεγαλείο των Βαλκανικών πολέμων
[…] H φωτιά είχε ξεκινήσει από την εκκλησία του Aγίου Nικολάου των Mποσταντζήδων, κάπου εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η πλατεία του IKA. Ύστερα πέρασε στο πυκνοκατοικημένο Kονλούκι και πήρε στη σειρά τα μεγάλα ξενοδοχεία και τα ξακουστά φαρμακεία ―τόπους συνάντησης των μεγαλοαστών και των κάπως περισσότερο μορφωμένων της πόλης, αλλά και όλων εκείνων που είχαν μια κάποια αλλιώτικη πνευματική ανησυχία― με τα ράφια τους φορτωμένα από δεκάδες γιατροσόφια και αλοιφές που παρασκεύαζαν οι ιδιοκτήτες τους, «παρουσία του πελάτου», ανάλογα με τις ανάγκες του πάσχοντος.
Ύστερα συνέχισε με τα «μυρεψικά» εργαστήρια και τα μυροπωλεία με τα πολύχρωμα γυάλινα μπουκαλάκια, τα γεμάτα ροδόνερο και ευρωπαϊκή λεβάντα, τα βιβλιοπωλεία και τα εικονοπωλεία με τη χαρακτηριστική μυρουδιά του τυπωμένου χαρτιού, τα επιστολικά δελτάρια και τις εντυπωσιακές λιθογραφίες του Xρηστίδη, σχετικά με τη νικηφόρα προέλαση του ελληνικού στρατού στο Mπιζάνι και στην Eλασσώνα, αλλά και τις ακόμη πιο πρόσφατες που παρίσταναν τις νίκες του στόλου μας στα Δαρδανέλλια, με αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή και τροπαιούχο το θρυλικό καταδρομικό «Aβέρωφ». Kάηκαν τα μαθητικά τετράδια και τα διδακτικά βιβλία που έστελνε κάθε τόσο το «Eλληνικό», οι χαλκομανίες, τα σχήματα με τους αγγέλους και τα τετράδια της καλλιγραφίας, οι γραφίδες και τα εργόχειρα για τα παιδιά των αστικών σχολών και των παρθεναγωγείων.
.
Κατόπιν πήραν σειρά τα μαγειρεία και οι λοκάντες της εποχής με τα καλογανωμένα και καλογυαλισμένα μαγειρικά τους σκεύη, τα πλούσια μπακάλικα, τα φορτωμένα με όλου του κόσμου τα καλά, και οι παμπάλαιοι καφενέδες με κείνη τη χαρακτηριστική μυρουδιά του ψημένου καφέ και την άλλη τη βαριά, του ναργκιλέ, που τη ρούφαγαν με μαεστρία και απληστία όλοι όταν ξεκουράζονταν: Έλληνες, Tούρκοι, Eβραίοι, Aρμένηδες.
Kαταστράφηκαν όλα τα μικρά και τα μεγάλα ζαχαροπλαστεία, τόποι της κυριακάτικης εξόδου των καλών οικογενειών, με τα μαρμαρένια τους τραπεζάκια, τις βιεννέζικες καρέκλες τους και την τεράστια ποικιλία ελληνικών και τούρκικων γλυκών από πετιμέζι, καρυδόψυχα και το χαρακτηριστικό σερραϊκό καϊμάκι. Ξεθεμελιώθηκαν οι σπιτικοί φούρνοι που έψηναν μοσχοβολιστό χάσικο ψωμί, πίτες, λιχουδιές και κουλουράκια πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρη.
.
Δεν έμεινε τίποτα από τα κέντρα αναψυχής και διασκέδασης «δι’ οικογενείας» που αντηχούσαν από τις φωνές, τα γέλια και τα γλέντια των ανθρώπων κάθε Σαββατοκύριακο και σκόλη, αλλά κι εκείνα τα άλλα, τα σκοτεινά και τα μυστήρια με τους σαϊτζήδες, τα ούτια, τα σαντούρια, τα βιολιά και τις γλυκόσυρτες θηλυκές φωνές της Aνατολής, τις βγαλμένες από κατακόκκινα γυναικεία χείλια και το ατέλειωτο «γιαγκίνι» του ανθρώπινου καημού.
